De Australiër ontwierp verschillende doorways waar stuk voor stuk een monster achter de deur lurkt. Hij gebruikte hiervoor verschillende gratis of goedkope designsoftware zoals: Wings 3D, Sketchup, Tinkercad, Daz Studio, Sculptris en Blender.

Hiermee ontwierp hij verschillende 3D-printbare onderdelen die, eenmaal aan elkaar gezet en geschilderd, er ontzettend cool uitzien. Het werk, eenmaal voltooid, zal dan ook te zien zijn op het Adelaide Fringe Festival in Australië begin volgend jaar.

The post Doorways: 3D-geprinte ode aan klassieke horror appeared first on 3D print Magazine.

Hoe werken natuurlijke koraalriffen? Als volgt: bovenop de vele lagen van het calciumcarbonaat skelet leeft een grote laag koraalpoliepen die nodig is voor het voortbestaan ​​en de voortplanting van de riffen.

Hoewel de meeste van ons het belang van koraalriffen begrijpen, weet lang niet iedereen dat ze zelfs cruciaal zijn voor ons milieu. En dat maakt het des te dramatischer om de schade te zien die wordt toegebracht door de mensheid als gevolg van infrastructuurbouw, afvalwaterprojecten, boten, toeristen die het koraal aanraken en schoppen met flippers, en problemen veroorzaakt door vislijnen en netten.

Bleken is ook een groot probleem en de hoofdoorzaak van de daling van de koraalriffenstand. Dit bleken wordt veroorzaakt door moeder natuur zelf, wanneer de watertemperaturen ongewoon warm blijven voor een bijzonder lange periode. Zelfs als dat slechts een graad of twee is, kan dat enorme gevolgen hebben door te veroorzaken dat het koraal verhongert en vissen vluchten. Wat achterblijft is een somber, kleurloos kerkhof.

Het is verbazingwekkend om te denken dat deze ongelooflijke ecosystemen maar zo’n klein deel uitmaken van onze wereld, slechts 0,0025 procent. Maar ondanks de kleine hoeveelheid plaats die ze innemen op onze oceaanbodem, bieden ze een thuis aan 25 procent van het mariene leven. Dit maakt ze verantwoordelijk voor meer dan €6,5 biljoen van de jaarlijkse mondiale economie. Niet alleen dat, maar koraalriffen zijn verantwoordelijk voor 17 procent van de proteïne die wordt verbruikt in de hele wereld, en in gebieden zoals Fiji en de Malediven loopt dat op tot maar liefst 70 procent.

We hebben geen controle over natuurlijke gebeurtenissen, maar we kunnen wel werken aan het controleren van wat de mens veroorzaakt alsmede het creëren van methoden om te helpen. En met het ontwikkelen van 3D-geprinte koraalriffen gaat de technologie een belangrijke rol spelen.

3D-geprint koraalrif

Momenteel liggen de enige 3D-geprinte koraalriffen in de Perzische Golf, waar ze in 2012 tot zinken zijn gebracht. Gemaakt van zandsteen en natuurlijk ontworpen om echt te lijken, werd de constructie geplaatst in een kustgebied bij Bahrein bij een aantal andere die van gegoten beton zijn gemaakt.

Het belangrijkste is dat als een 3D-geprint oppervlak erin zal slagen om rondzwevende baby koraalpoliepen aan te trekken, zij op een dag in staat zullen zijn om zich te bedekken met natuurlijk materiaal via het kunstmatige oppervlak, waardoor het als het ware ’groeit.’

De 3D-geprinte koraalriffen worden gemaakt met een porseleinen coating die inkepingen en een chemie heeft die veel meer lijkt op echt koraal dan de betonnen namaakkoralen. De hoop is dat 3D-geprinte koraalriffen inderdaad de drijvende baby koraalpoliepen zullen aantrekken.

Koraalpoliep

The post Kunnen 3D-geprinte koraalriffen het ecosysteem redden? appeared first on 3D print Magazine.

Christopher, die in 2010 in Minneapolis het bedrijf Verterra Energy Inc op heeft gericht, werkt al jaren aan een prototype voor een turbine die elektriciteit kan genereren in rivieren, zonder een negatieve invloed te hebben op de omgevingen waar ze in geplaatst worden. Natuurlijk, Verterra Energy is niet het enige bedrijf dat werkzaam is binnen het gebied van hydrokinetische energie, maar het heeft wel een geheel nieuw en innovatief ontwerp voor de waterturbine ontwikkeld, gemaakt met behulp van 3D-printing.

Het waterturbinesysteem, genaamd Volturnus, werkt op basis van een horizontaal ontwerp dat energie opwekt, terwijl het ook ongewenste elementen uit de rivier vuil zoals rotsen, planten of boomstammen wegleidt. De turbines, opgesteld in sets van 5, de zogenaamde V-Pods, zitten onder het wateroppervlak in de stromende watermassa’s, houden zich op subtiele en stille wijze bezig met het opnemen van energie uit het water, genoeg om 40 huishoudens te voorzien van stroom. De technologie kan ook een grote invloed gaan hebben op gemeenschappen en gebieden die weinig toegang hebben tot energie, maar wel een stromend waterlichaam in de buurt hebben.

“In eerste instantie gaat Volturnus de grootste impact krijgen in de gebieden die net beginnen te ontwikkelen of die geen elektriciteit of infrastructuur hebben,” legt Christopher uit. “We gaan in staat zijn om deze gebieden te betreden en letterlijk in een dag voor elkaar te krijgen dat ze gezuiverd water hebben; ze gaan elektriciteit voor bijvoorbeeld mobiele-telefoontorens krijgen of voor internet en computers en koelkasten en LED-verlichting.”

Tot nu toe heeft Verterra zijn 3D-geprinte prototype in de lokale waterwegen getest en is nu op zoek naar meer investeringen om hun innovatieve systeem om te zetten in een commercieel levensvatbaar product. Het bedrijf hoopt dat het met het juiste investeringskapitaal in staat zal zijn om haar product op de markt brengen in minder dan twee jaar.

Christopher is dankbaar voor de kansen die 3D-printtechnologie zijn startup gegeven heeft. Hij legt uit: “Het is een geweldige opwindende nieuwe wereld nu met de 3D-printers, die ons gewoon de macht geven om deze onderdelen en prototypes te maken. Wat zo cool is aan 3D-printers is dat we terug aan het keren zijn bij de Amerikaanse geest van het daadwerkelijk maken van dingen en het weer innoveren… Als je erover kunt dromen en het kan ontwerpen, kun je het eindproduct tegenwoordig ook weer maken.”

The post 3D-geprint turbine toont belofte voor duurzame waterkracht appeared first on 3D print Magazine.

What to do? De oplossing? Hij scande zijn eigen mond met een 3D-scanner en 3D-printte vervolgens zijn eigen transparante aligner-beugel.

Hoewel het ongelooflijk klinkt – want hoe wist hij dan welke correctie de beugel moest geven om zijn tanden goed te zetten? – de resultaten van de DIY 3D-geprinte aligners zijn dusdanig dat je alleen maar kunt concluderen dat ze echt lijken te hebben gewerkt, en op zijn blog legt Amos Dudley uit hoe hij deze indrukwekkende prestatie precies heeft bewerkstelligd.

Met weinig geld, maar met de toegang tot een aantal state-of-the-art 3D-scan- en printtechnologieën, en een heleboel vastberadenheid, bleek Amos in staat om zelf de orthodontische procedures die in de tandheelkundige markt gebruikt worden na te bootsen om zo zijn eigen gebit te wijzigen. Hij vertelt op zijn blog, “Dus wat heb je nodig om dit zelf te doen? Kennis van orthodontische beweging, een 3D-scanner, een mal van de tanden, CAD-software, een hi-res 3D-printer, retainer materiaal, en een vacuüm machine. Ik realiseerde me dat ik al deze dingen ofwel reeds had – of er aan zou kunnen komen.”

Na uitgebreid onderzoek naar de orthodontische procedure die hij nodig had, maakte Amos een mal van zijn boventanden met behulp van alginaatpoeder, Permastone, en een 3D-geprinte afdruklepel. Vervolgens goot hij de mal door deze ondersteboven in een yoghurtbeker te zetten die gevuld was met de vloeistof Permastone. Toen het gieten klaar was, gebruikte Amos een NextEngine laserscanner om de mal van zijn mond te 3D-scannen, wat heel goed ging dankzij het matte oppervlak van het Permastone materiaal.

Met de geüploade 3D-scan was Amos in staat om zijn mond te animeren om zijn tanden in de rechte positie te zetten die hij zocht. Hij legt uit: Het creëren van de animatie was ook vrij simpel – Ik scheidde de zichtbare kronen van de tanden van het tandvlees, en maakte vervolgens een spruitstuk model van elk van de schelpen… Daarna was het gewoon een kwestie van ze in de juiste posities animeren. Ik heb de totale afstand gemeten die elke tand moest afleggen, en die gedeeld door de aanbevolen maximale afstand die een tand kan per aligner kan afleggen. Elk frame van de animatie heb ik vervolgens omgezet in een nieuw STL-model.”

Amos 3D-printte vervolgens zes aligners, elk voor een andere fase van de verplaatsing van de tanden. Hij gebruikte de Stratasys Dimension 1200es 3D-printer van zijn universiteit die kan printen met een nauwkeurigheid onder de 0,1 mm. Hij heeft ook een “riser” 3D-geprint op zijn eigen 3D-printer. Deze diende om de individuele liners op hun plek te houden tijdens de plastic vacuümfase.

Vervolgens gebruikte Amos een veilig soort vacuüm plastic genaamd Keystone Pro-Form 0,030″, een inert retainer materiaal, en een Formech vacuüm vormer om de werkelijke aligners over de 3D-gedrukte modellen heen te vormen. Toen het vacuüm vormen erop zat, kon Amos de 3D-print van de aligner snijden, waarvan hij de randen glad maakte met een Dremel en sanding drum. Toen zijn set van zelfgemaakte aligners klaar was, begon Amos met het testen en ontdekte dat na het dragen ervan, in verschillende stadia, gedurende 16 weken, de hele dag en de hele nacht, zijn tanden zichzelf bijna perfect gecorrigeerd hadden.

Amos concludeert op zijn blog: “Voor zover ik weet, ben ik de eerste persoon die heeft geprobeerd zelf plastic aligners te maken. Ze zijn veel comfortabeler dan gewone beugels, en passen heel goed op mijn tanden. Ik was blij om te ontdekken dat ze alleen druk gaven op de tanden die ik van plan was te corrigeren. Ik heb ze de hele dag en de hele nacht lang gedragen, gedurende 16 weken, en deed ze alleen uit om te eten. Ik ben van plan om een heleboel van deze houders te vervaardigen voor de huidige positie, zodat ik die ’s nachts kan gebruiken – tot mijn dood….

The post Student 3D-print zijn eigen orthodontische beugel appeared first on 3D print Magazine.

Het postbedrijf vroeg zich af of het mogelijk was om een 3D-printer te vervoeren terwijl deze aan het printen was. Joris van Tubergen, een Nederlandse maker die veel met Ultimakers werkt, ging samen met PostNL de uitdaging aan en ontwierp een trompet voor Eric Vloeimans, de beste trompettist van Nederland.

Van Tubergen, bekend onder zijn designernaam Rooie Joris, ontwierp het pakket en de trompet op een manier zodat die daadwerkelijk 3D-geprint kon worden tijdens het transport. De vraag was natuurlijk wel hoe de printer in het pakket van stroom voorzien kon worden en hoe hij zo verpakt kon worden dat hij bestand zou zijn tegen schokken, stoten en vallen tijdens het vervoer.

Voor PostNL ook een manier om te laten zien dat ze voorzichtig omgaan met de pakketten die hun klanten ze toevertrouwen, want als een printende 3D-printer al zonder problemen afgeleverd wordt, schept dat een beeld van betrouwbaarheid. Mensen die met 3D-printers werken, weten dat elke schokje de print al kan doen verspringen, maar in dit geval ging het goed. Eric Vloeimans opende het pakket, assembleerde de trompet en testte de kwaliteit.

In het filmpje kun je zien hoe mooi het geluid was dat uit het instrument komt: 

The post Trompet wordt 3D-geprint tijdens transport naar trompettist appeared first on 3D print Magazine.

Het Franse bedrijf Sculpteo heeft nu een artikel gepubliceerd met een aantal tips om je model beter printklaar te krijgen. Als je een printbaar model ontwerp, zijn er vier belangrijke elementen die je niet moet vergeten: schaal, wanddikte qua materiaal, wanddikte qua vorm en zwaartekracht.

Schaal is iets wat nog weleens onderschat wordt. Je kunt iets met prachtige details ontwerpen, maar als de schaal waarop het uiteindelijk geprint wordt, te klein is, wordt de kwaliteit niet mooi. In dat geval kun je na een check besluiten om bepaalde elementen te verwijderen voordat je gaat printen.

Na de schaal moet je beslissen met welk materiaal je gaat printen. Zwakkere materialen hebben over het algemeen een hogere wanddikte nodig dan sterkere materialen. Wanddikte is ook van belang bij de keuze van de vorm, bijvoorbeeld om te bepalen of er veel kracht op iets staat of dat het krom kan trekken (warping).

De zwaartekracht is ook bepalend. Zowel voor overhang als voor omvallen tijdens het printen. Zorg ervoor dat iets niet een te dunne onderkant en een te dikke bovenkant heeft, anders kan het object ook heen en weer gaan veren tijdens het printproces.

Als je die tips in het achterhoofd houdt tijdens het designen, is de kans op een geslaagde print een stuk groter.

The post Tips om de juiste wanddikte voor het printen van je 3D-model te vinden appeared first on 3D print Magazine.

Aerogel is nuttig voor een aantal zaken. De sponsachtige materialen met hun lage dichtheid kunnen gebruikt worden als thermische en optische isolatoren en sinds een aantal jaren kunnen ze ook geproduceerd worden met bepaalde 3D-printers. Grafeen aerogels zijn misschien wel het neusje van de zalm, omdat ze in potentie kunnen worden gebruikt als batterijen en katalysatoren in elektronische componenten.

K-State wetenschappers hebben nu een nieuwe 3D-printingtechniek ontwikkeld voor de productie van grafeen aerogels, waarvan de onderzoekers hopen dat die zal leiden tot nieuwe toepassingen voor het materiaal. Ontwikkeling van de werkwijze is niet eenvoudig, maar omdat grafeen notoir moeilijk te manipuleren is. Om ermee te kunnen 3D-printen, is het nodig om de viscositeit van grafeen te veranderen, dus het is echt moeilijk.

De meest gebruikte werkwijze voor het produceren van grafeen aerogels gaat met een inkjetprinter die een mengsel van grafeen en polymeren of silica extrudeert. De ongewenste polymeren of silica kunnen achteraf worden verbrand of verwijderd met een chemisch proces, maar beide van deze stappen kunnen mogelijk schade toebrengen aan de structuur van grafeen. Zoals bij vele 3D-printtoepassingen, kan het ook moeilijk zijn om een ​​structuur met overhangen te produceren. Het team wilde daarom een ​​nieuwe werkwijze ontwikkelen voor het 3D-printen van grafeen aerogels.

De techniek die is ontwikkeld door de onderzoekers van K-State lost de problemen op die doorgaans geassocieerd worden met het 3D-printen van grafeen aerogels, door het opnemen van bevries-gieten (freeze casting) in het 3D-printproces. Waar de meest gangbare wijze juist bij hoge of kamertemperatuur worden uitgevoerd, printen de onderzoekers van K-State hun aerogel bij -25°C. Bij dergelijke lage temperaturen, bevriest elke laag bevroor steeds, zodat het team een met ijs ondersteunde grafeen oxide structuur kan opbouwen. Bij elke nieuw aangebrachte laag grafeen oxide, smelt het bevroren materiaal de bevroren toplaag. Hierdoor konden de lagen vrij mengen en hechten voordat ze opnieuw vastvriezen in de koude omgeving, een werkwijze die de structurele integriteit van de 3D-print verbetert doordat het de vorming van waterstofbindingen stimuleert. Een tweede printer-nozzle die gevuld wordt met alleen water werd aldus gebruikt om ijs te maken voor de support structuur.

De 3D-geprinte grafeen aerogel werd tenslotte gevriesdroogd in vloeibare stikstof om haar te ontdoen van al het water dat was afgezet door de tweede printer nozzle, alvorens het thermisch gereduceerd werd tot grafeen. Het team kon aerogels printen met dichtheden variërend van 0,5 tot 10 mg / cm3, elk met goede elektrische geleidbaarheid en hoge samendrukbaarheid.

The post Nieuwe techniek voor het 3D-printen van grafeen aerogels appeared first on 3D print Magazine.

Het spel is verbonden met een digitaal platform, en telkens als een dier wordt toegevoegd aan de stapel, wordt het toegevoegd aan de oerwereld op het tablet. Nieuwe soorten kunnen worden gemaakt door twee beesten te kruisen, maar als de toren valt, krijg je te maken met een massa-uitsterving.

Het spel, dat een Indiecade Technology Award won in 2015, werd ontwikkeld met behulp van aangepaste sensing technologie die het design team gemaakt heeft met behulp van een Arduino prototyping platform. Maar volgens designer Tim Burrell-Saward was een van de belangrijkste instrumenten in de totstandkoming van de game een 3D-printer.

De ontwikkeling van het spel was een lang en complex proces, dat zijn vruchten af ​​lijkt te werpen nu de Kickstarter campagne zijn doel aan het halen is. De creatie van elk beest was een uitdaging; hun vormen moesten complex genoeg zijn, zodat ze niet al te makkelijk te stapelen waren, en ze moesten ook stevig zijn, omdat ze herhaaldelijk zouden gaan vallen vanaf grote hoogtes. Tot slot moesten ze aantrekkelijk zijn om naar te kijken zijn, wat Burrell-Saward mooi heeft bereikt met de kleurrijke, geometrische beesten.

“We denken dat we de heilige drie-eenheid van uiterlijk, stapelbaarheid en maakbaarheid bereikt hebben, maar dat is alleen gelukt door veel prototyping, en natuurlijk een vrij grote hoeveelheid filament “, voegt hij eraan toe.

Naarmate de oplages van het spel gaan toenemen, zal de maker over gaan schakelen naar gieten als productiemethode.

The post 3D-geprint gezelschapsspel met dieren en een iPad appeared first on 3D print Magazine.

De jurken, genaamd Harmonograph en Pangolin, werden maandag onthuld in Threeasfour’s Herfst-winter 2016 modeshow tijdens de New York Fashion Week.

Ze maken deel uit van de Biomimicry-collectie van het merk, en zijn bedoeld om de “mogelijkheden op het snijvlak van mode, design en technologie” te demonstreren.

Threeasfour staat bekend om zijn complexe ontwerpen en experimenteel gebruik van materialen, en wordt geleid door designers Gabi Asfour, Angela Donhauser en Adi Gil.

De twee nieuwe jurken, door Gil omschreven als “de meest geavanceerde 3D-geprinte jurken die we tot op heden hebben gemaakt”, zijn gemaakt in samenwerking met de New Yorkse designer Travis Fitch en Stratasys, de in Minnesota-gebaseerde fabrikant van 3D-printers.

De nieuwe Harmonograph-jurk draait rond het lichaam in drie spiralen, die de Fibonacci-reeks moeten nabootsen. De jurk is vernoemd naar een mechanisch apparaat dat slingers gebruikt om geometrische beelden te creëren.

De Pangolin jurk is afgeleid van een bekend Threeasfour ontwerp dat bestaat uit 14 patroondelen. In deze nieuwe 3D-geprinte versie, wordt een enkele huid gemaakt door een aantal in elkaar grijpende weefsels door elkaar te mixen.

De jurken markeren de eerste demonstratie van een nieuw materiaal genaamd Nano Enhanced Elastomeric Technology, die is ontwikkeld door Stratasys. Dit op acryl gebaseerde materiaal is bedoeld om rubber na te bootsen.

“Gezien de extreme flexibiliteit en duurzaamheid, betekent het materiaal een grote stap voorwaarts voor 3D-geprint modeontwerp,” zei Stratasys.

“Het materiaal zal ook ideaal kunnen zijn voor nieuwe toepassingen en industrieën, zoals automotive, consumentengoederen, consumentenelektronica en medische hulpmiddelen”, voegde het bedrijf daar aan toe.

Andere recente 3D-geprinte ontwerpen omvatten de bouncy schoenen door de Israëlische ontwerper Neta Soreq en sneakers van Adidas, dat een 3D-geprinte tussenzool gemaakt heeft van gerecyclede visnetten.

The post 3D-geprinte jurken op basis van natuurlijke vormen en texturen appeared first on 3D print Magazine.

Van skispullen tot elektronica en computers, alles kun je er tegenkomen. Vanaf volgende week kunnen de klanten van Aldi Australië dus ook 3D-printers kopen. En 3D-printpennen en filamenten.

Vanaf 17 februari staat de Cocoon Create 3D-printer in de folder, voor slechts €315,- De 3D-printpen (inclusief PLA-filament) kost slechts €50,- en ook die is van Cocoon Create, een geheel nieuwe 3D-printerfabrikant die onderdeel uitmaakt van Winplus, een Australische elektronica-ontwikkelaar.

Wat krijg je voor dat geld? Om te beginnen een spoeltje met 10 meter filament (30 meter voor de 3D-printpen) en een printer met gratis software. Dat is makkelijk weggeven, want het gaat om Cura, en dat is sowieso al gratis voor iedereen.

De Cocoon Create 3D-printer heeft en relatief klein bouwvolume van 200 x 200 x 180mm en kan op maximaal 260°C printen met onder andere PLA, ABS, PVA en HIPS. Bovendien kan het 3D-printcommando’s verwerken via USB of SD-kaart en kan de 3D-printsnelheid worden ingesteld op 10-70mm per seconde.

De 3D-printpen, doorgaans een veredeld lijmpistool, kan filamenten van 1,75mm diameter aan, zowel PLA als ABS, en heeft een nozzle met een diameter van 0,7mm. Wat het ding verder kan, is niet bekend. Maar voor die 50 eetjes kun je je er nauwelijks een buil aan vallen. Losse rollen filament kun je kopen bij de Aldi voor €22,-

Het interessante aan deze ontwikkeling is niet zozeer dat de printer in kwestie nou zo revolutionair is, maar dat er een supermarktketen instapt in 3D-printing. Dat betekent dat er steeds grotere groepen bereikt gaan worden en dat dus steeds meer mensen zich bezig gaan houden met 3D-printen.

The post Aldi Australië gaat nu ook 3D-printers verkopen appeared first on 3D print Magazine.