De producent zetelt in San Francisco en heeft een machine ontwikkeld die in feite een soort bioprinter is met maar liefst acht injectiespuit-extruders plus mogelijkheden om te bioprinten met laserassistentie en druppel-jetting. Het is een voedselprinter die kan printen met chocola, kaas en bijna alle andere materialen die je je kunt voorstellen. Hij kan zelfs elektronica printen en heeft bovendien twee FDM/FFF Bowden extruders die tegelijk kunnen printen met de andere koppen. Zo kan er in één print gewerkt worden met viscose (stroperige) materialen en filamenten, allemaal geïntegreerd in één 3D-bestand.

De printer kan zelfs CNC-frezen en lasersnijden of kalligraferen. Zo’n veelzijdige printer is er nog nooit geweest en deze wordt ook nog eens tegen een lage prijs op de markt gebracht. De exacte prijs is nog niet bekend, maar verhalen gaan dat die rond de €8.000 a €9.000 zal gaan liggen. Als je in gedachten houdt dat de industriële bioprinters minimaal €250.000 kosten, is dat inderdaad erg goedkoop. Zeker omdat deze printer twee keer zoveel injectiespuit-extruders heeft als een gemiddelde bioprinter.

Een van de leukste features van de Aether 1 3D-printer is de ‘photo-to-fabrication’-optie die een ingebouwde digitale camera inzet waarmee je direct een foto kunt maken en die kunt laten 3D-printen, schilderen, beeldhouwen of omzetten in voedsel.

Hiermee kun je dus bijvoorbeeld een foto van een klant maken als die arriveert voor het diner en hun portret in tot wel acht materialen kunt printen voor het nagerecht.

Andere slimme toevoegingen die de Aether 1 3D-printer onder de motorkap heeft:

• Automatische luchtcompressie
• Automatische calibratie
• Automatische schoonmaak van de dual nozzle en ontstopstations
• Automatische retractie van inactieve injectiespuiten en gereedschappen
• Een steriele filter voor het voedselprinten
• Full color LED-verlichting inclusief uv-licht voor wanneer je met glow-in-the-dark materialen of fluorescerende biomaterialen print
• Wifi touchscreen display
• Bouwvolume van 31,5cm x 22,9cm x 13,2cm

De Aether 1 3D-printer komt uit San Francisco

Ondanks het complexe ontwerp is de printer zo ontworpen en gemaakt dat hij gebruiksvriendelijk is en gemakkelijk te bedienen. Een mobiele app maakt het mogelijk om de machine op afstand te monitoren en bedienen en – hoera! – Aether wil niets te maken hebben met exclusieve materialen. Je kunt voor je Aether 1 3D-printer gebruiken wat je wilt, materialen mensen en je eigen gereedschap op de machine klikken.

De Aether 1 3D-printer komt op de markt in de tweede helft van dit jaar.

The post Nieuwe Aether 1 3D-printer kan bijna alles appeared first on 3D print Magazine.

En waar in de 2D-printmarkt gebruikers op allerlei mogelijke manieren de hoge prijzen proberen te vermijden door merkloze, opnieuw gevulde en gerecyclede of bijvulsets te kopen, begint de professionele printcommunity – die de hoge materiaalprijzen direct voelt in hun omzet en winst – nu ook te morren en te zoeken naar alternatieven.

De zogeheten vender lock-in roept veel wrevel op, een rondgang langs klanten van onder meer 3D Systems, Stratasys, EOS en Concept Laser leert dat eigenlijk geen enkele klant tevreden is. En dat is toch wel opmerkelijk omdat we het hebben over een sector die relatief nieuw en innovatief is, maar waar blijkbaar ondanks alle mooie verhalen over open innovatie en samen de markt ontwikkelen, toch gewoon keihard de oude wetten gelden.

Het probleem echter voor de fabrikanten is, dat veel klanten de wurgcontracten nu zó beu zijn, dat ze op zoek gaan naar alternatieven. De fabrikanten slaan terug en dreigen direct met het opzeggen van servicecontracten en garanties, zodra je als klant andere poeders, harsen en filamenten gaat gebruiken. Kortgezegd komt het erop neer dat je als klant niet mag doen wat je wil met je dure machine. Je mag alleen de materialen gebruiken die de fabrikant levert. Natuurlijk kun je niet in elke 3D-printer zomaar elk materiaal gooien, en moet je sommige machines helemaal schoonmaken als je switcht tussen verschillende scheikundige materialen.

Maar als je nylonpoeder gebruikt van leverancier A en de volgende dag overgaat op nylonpoeder van leverancier B, zou er geen probleem moeten zijn. De officiële leverancier, die soms tot wel drie keer zo duur is als een merkloze, zegt ook in dat geval geen support meer te leveren.

In Noord-Amerika zijn verschillende merkloze materialen beschikbaar die bovendien geleverd worden met financiële garantie mocht je machine problemen gaan vertonen na gebruik. De verzendkosten van deze materialen liggen nu echter nog heel hoog ivm met de relatief hoge gewichten ervan.

Een aantal gebruikers wil nu de handen ineen slaan door ofwel in gezamenlijkheid materialen te importeren vanuit Canada of de VS ofwel een lokale producent te vinden cq op te starten binnen de EU. Als zij hierin slagen, zou dit goed nieuws betekenen voor de 3D-printsector in Europa, aangezien de kosten van materialen dan flink gaan dalen en meer eindgebruikers dus kunnen gaan innoveren met 3D-printing. Dit leidt tot innovatieversnelling en kostendalingen.

Meepraten? Op 8 april vindt er een Meetup plaats over dit onderwerp in de 3D Makers Zone.

The post 3D-printing professionals boos over materiaal leveranciers appeared first on 3D print Magazine.

Zoals de core business van de verkoop van pc’s en printers langzaam afneemt, een van die veranderingen in de markt is de groeiende vraag naar 3D-printtechnologie – hoewel ‘de bliksem snelheden’ niet de beste manier om HP’s antwoord te beschrijven zijn.

HP’s ‘baanbrekende en ontwrichtende’ Multi Jet Fusion 3D-printingtechnologie werd bijna twee jaar geleden voor het eerst aangekondigd, maar de lancering wordt pas later dit jaar verwacht. Weisler verdedigde de langzame entree van HP op de markt door te herhalen dat de focus ligt op de industriële en niet op de consumenten 3D-printingmarkt. “Het echte geld en kansen liggen aan de commerciële kant van de business in prototyping en productie,” zei hij. “Ja, anderen zijn sneller met hun printer gekomen, maar zij maken desktop-gebaseerde printers van $300. Wij hebben daar nooit de waarde van ingezien.”

Met de Multi Jet Fusion 3D-printer waarvan wordt gezegd dat die tien maal sneller is dan elke andere 3D-printer op de markt, en onderdelen kan produceren die ongelooflijk nauwkeurig zijn, tot aan 21 micron (een tiende van de grootte van een mensenhaar), denkt HP dat de markt naar een “keerpunt” kan waarbij het kostenefficiënter en doeltreffender zal zijn om te kiezen voor 3D-printen dan het traditionele spuitgieten.

The post HP zet groot in op 3D-printing, zegt CEO appeared first on 3D print Magazine.

Het Franse bedrijf Sculpteo heeft nu een artikel gepubliceerd met een aantal tips om je model beter printklaar te krijgen. Als je een printbaar model ontwerp, zijn er vier belangrijke elementen die je niet moet vergeten: schaal, wanddikte qua materiaal, wanddikte qua vorm en zwaartekracht.

Schaal is iets wat nog weleens onderschat wordt. Je kunt iets met prachtige details ontwerpen, maar als de schaal waarop het uiteindelijk geprint wordt, te klein is, wordt de kwaliteit niet mooi. In dat geval kun je na een check besluiten om bepaalde elementen te verwijderen voordat je gaat printen.

Na de schaal moet je beslissen met welk materiaal je gaat printen. Zwakkere materialen hebben over het algemeen een hogere wanddikte nodig dan sterkere materialen. Wanddikte is ook van belang bij de keuze van de vorm, bijvoorbeeld om te bepalen of er veel kracht op iets staat of dat het krom kan trekken (warping).

De zwaartekracht is ook bepalend. Zowel voor overhang als voor omvallen tijdens het printen. Zorg ervoor dat iets niet een te dunne onderkant en een te dikke bovenkant heeft, anders kan het object ook heen en weer gaan veren tijdens het printproces.

Als je die tips in het achterhoofd houdt tijdens het designen, is de kans op een geslaagde print een stuk groter.

The post Tips om de juiste wanddikte voor het printen van je 3D-model te vinden appeared first on 3D print Magazine.

Aerogel is nuttig voor een aantal zaken. De sponsachtige materialen met hun lage dichtheid kunnen gebruikt worden als thermische en optische isolatoren en sinds een aantal jaren kunnen ze ook geproduceerd worden met bepaalde 3D-printers. Grafeen aerogels zijn misschien wel het neusje van de zalm, omdat ze in potentie kunnen worden gebruikt als batterijen en katalysatoren in elektronische componenten.

K-State wetenschappers hebben nu een nieuwe 3D-printingtechniek ontwikkeld voor de productie van grafeen aerogels, waarvan de onderzoekers hopen dat die zal leiden tot nieuwe toepassingen voor het materiaal. Ontwikkeling van de werkwijze is niet eenvoudig, maar omdat grafeen notoir moeilijk te manipuleren is. Om ermee te kunnen 3D-printen, is het nodig om de viscositeit van grafeen te veranderen, dus het is echt moeilijk.

De meest gebruikte werkwijze voor het produceren van grafeen aerogels gaat met een inkjetprinter die een mengsel van grafeen en polymeren of silica extrudeert. De ongewenste polymeren of silica kunnen achteraf worden verbrand of verwijderd met een chemisch proces, maar beide van deze stappen kunnen mogelijk schade toebrengen aan de structuur van grafeen. Zoals bij vele 3D-printtoepassingen, kan het ook moeilijk zijn om een ​​structuur met overhangen te produceren. Het team wilde daarom een ​​nieuwe werkwijze ontwikkelen voor het 3D-printen van grafeen aerogels.

De techniek die is ontwikkeld door de onderzoekers van K-State lost de problemen op die doorgaans geassocieerd worden met het 3D-printen van grafeen aerogels, door het opnemen van bevries-gieten (freeze casting) in het 3D-printproces. Waar de meest gangbare wijze juist bij hoge of kamertemperatuur worden uitgevoerd, printen de onderzoekers van K-State hun aerogel bij -25°C. Bij dergelijke lage temperaturen, bevriest elke laag bevroor steeds, zodat het team een met ijs ondersteunde grafeen oxide structuur kan opbouwen. Bij elke nieuw aangebrachte laag grafeen oxide, smelt het bevroren materiaal de bevroren toplaag. Hierdoor konden de lagen vrij mengen en hechten voordat ze opnieuw vastvriezen in de koude omgeving, een werkwijze die de structurele integriteit van de 3D-print verbetert doordat het de vorming van waterstofbindingen stimuleert. Een tweede printer-nozzle die gevuld wordt met alleen water werd aldus gebruikt om ijs te maken voor de support structuur.

De 3D-geprinte grafeen aerogel werd tenslotte gevriesdroogd in vloeibare stikstof om haar te ontdoen van al het water dat was afgezet door de tweede printer nozzle, alvorens het thermisch gereduceerd werd tot grafeen. Het team kon aerogels printen met dichtheden variërend van 0,5 tot 10 mg / cm3, elk met goede elektrische geleidbaarheid en hoge samendrukbaarheid.

The post Nieuwe techniek voor het 3D-printen van grafeen aerogels appeared first on 3D print Magazine.

“Juf wij zijn maar beroeps.” De angst en onzekerheid die eruit sprak maakte dat we met elkaar (docenten en MaakOnderwijs) deze leerlingen graag een positieve ervaring wilden laten opdoen met lesmateriaal en opdrachten die aansloten bij deze groep. Want techniek en plezier in techniek begint met enthousiasme. Als leerlingen ook nog hun talent kunnen laten zien, dan bloeien ze op en dat is gelukt!

De leerlingen leerden in een aantal lessen de beginselen van 3D. “Wat is 3D eigenlijk? En bestaat er dan ook 2D of zo? En wat kun je er mee? Hoe werkt dat tekenprogramma? Kan ik dat thuis ook doen? Mag ik het dan ook uitprinten op school?”

Niet alleen de techniek kwam aan bod maar ook het leren oplossen van problemen waar ze met elkaar tegen aan liepen en het omgaan met een tegenslag als een ontwerp niet lukte. En natuurlijk werd er samengewerkt met als positief gevolg dat wanneer leerlingen hun klasgenoten kunnen helpen, zij de kans krijgen om te excelleren.

Niet alleen de leerlingen werden steeds enthousiaster gedurende het proces. Ook Tom, de docent die uiteindelijk de verschillende klassen lesgaf, werd steeds gedrevener in het werken met de printer. “MaakOnderwijs heeft zoveel mogelijkheden – ik ga meteen weer door met een nieuwe groep”.

“Juf wij zijn maar beroeps.” Zo begon deze eerste 3D-printervaring van deze leerlingen op het VMBO. En hoe eindigde de eerste lessenserie voor de vakantie. Trots op hetgeen ze met elkaar bereikt hadden “Wij zijn beroeps, wij zijn degenen die straks de beroepen gaan doen die hard nodig zijn; ook met nieuwe technologie. Wij zijn dus heel belangrijk! Echte beroeps!”

Leerlingen van het Sterrencollege bedankt voor weer een mooie ervaring!

The post VMBO-leerlingen werken met 3D-printing via MaakOnderwijs appeared first on 3D print Magazine.

Als afronding van een multimaterialen-3D-printproject heeft het NLR een demonstrator geprint die bestaat uit twee bijzondere metaallegeringen. Dit is interessant omdat veel onderdelen en constructies bestaan uit meerdere materialen, waarbij het ideaal zou zijn als deze gradueel in elkaar zouden overgaan. De demonstrator is geprint bij het Metal Additive Manufacturing Technology Centre (MAMTeC) van het NLR in Marknesse.

Multimaterialen bij metaalprinten
De demonstrator bestaat uit een opengewerkte warmtewisselaar die geprint is met poeder van roestvast staal (SS 316) en een nikkel superlegering (Inconel 718). Bij de overgang van Inconel 718 naar SS 316 zijn om en om laagjes van het ene en het andere materiaal geprint. Doordat de laser niet alleen het poeder smelt, maar ook een deel van de onderliggende laagjes, vormt zich lokaal een geleidelijke overgang van Inconel 718 naar SS 316. De inspiratie voor de keuze van deze twee materialen komt van een warmtewisselaar van NASA’s nucleaire energie installatie voor toekomstige maan en mars koloniën. Hierbij wordt SS 316 gebruikt voor structurele delen van de reactor en Inconel 718 voor het gedeelte van de energie omzetting. In de warmtewisselaar, die beide systemen aan elkaar koppelt, loopt de temperatuur op en is het dus wenselijk om over te gaan van SS 316 naar Inconel 718.

Metal matrix composites
Naast het printen van twee metalen met een geleidelijke overgang, is er in dit multimaterialenproject ook onderzoek gedaan naar het printen van metaallegeringen met keramische deeltjes, zogenaamde metal matrix composites (MMC’s). Deze deeltjes verhogen de stijfheid, temperatuurbestendigheid en de slijtvastheid. Het verspanen van dit soort materialen is lastig en geeft veel slijtage aan het snijgereedschap. Daarom heeft het met grote nauwkeurigheid printen van MMC’s veel voordelen. Binnen het project zijn de mogelijkheden onderzocht van het printen van PM1000, een extreem slijtvaste en hittebestendige nikkellegering met yttriumoxide deeltjes, en een aluminiumlegering met siliciumcarbide deeltjes. Het 3D-printen van MMC’s is niet eenvoudig. De MMC grondstof gedraagt zich anders dan de gangbare metaalpoeders die bij 3D-metaalprinten gebruikt worden en speciale procesparameters moeten worden ontwikkeld om optimale materiaaleigenschappen te verkrijgen. Een volgende stap is om met geïnteresseerde industriële partijen toepassingen te ontwikkelen met 3D-geprinte MMC’s.

TO2-samenwerking
Het onderzoek naar het 3D-printen van verschillende materiaalcombinaties is verricht binnen het ‘Multi-Material Additive Manufacturing’-programma dat is uitgevoerd in samenwerking met de TO2-instituten TNO, ECN en NLR en gefinancierd door het ministerie van Economische Zaken.

MAMTeC
Bij het Metal Additive Manufacturing Technology Centre (MAMTeC) van het NLR wordt gewerkt aan het verbeteren van 3D-printen van metalen onderdelen. Kwaliteit en certificering van geprinte onderdelen is belangrijk, vooral in de luchtvaart. Het is dus noodzakelijk om te onderzoeken welke procesparameters de performance van een geprint onderdeel beïnvloeden.

Bron: NLR

The post Metaalprinten: het NLR print twee metalen in één product appeared first on 3D print Magazine.

SLS-technologie bestaat al meer dan 20 jaar en is een van de weinige 3D-printtechnologieën die in staat is om objecten te maken met sterke overhangs en vertakkingen. Een belangrijke feature van OpenSLS is haar compatibiliteit met verschillende types poedermateriaal. Tijdens het onderzoek zijn de onderzoekers erin geslaagd om zowel met nylon poeder als met polycaprolactone (PCL) te 3D-printen. Door de flexibiliteit aan materialen zijn onderzoekers in staat om de printer te gebruiken om te experimenteren met biomaterialen voor regeneratieve geneeskunde.

Het feit dat ze hun eigen printer ontworpen en gebouwd hebben betekent ook dat ze niet gebonden zijn aan de beperkingen op materiaalgebied die worden opgelegd door leveranciers van machines, de zogeheten en zo gehate vendor lock in. OpenSLS brengt de SLS-technologie binnen bereik van de meeste labs en het doel is vanaf het begin geweest dit op een manier die het makkelijk maakt voor andere mensen om hun werk te kopiëren. Alle hardware design en software modificaties staan open source op Github.

De reden dat SLS 3D-printers zo veel duurder zijn dat extrusieprinters zit hem voornamelijk in de krachtige laser die de poeders smelt in plaats van de eenvoudige hot end die plastic filament smelt.

Het SLS-proces doet een beetje denken aan het afmaken van een creme brûlée, waarbij de kok een laagje fijn suiker strooit op de oppervlakte en met een brander deze samensmelt tot een hard laagje.

Een laser cutter heeft reeds de correcte golflengte, rond de 10 micrometer, en de machines hebben hardware waarmee de laserkracht en de x- en y-as met hoge precisie aangestuurd kunnen worden . De onderzoekers waren meteen al zeer tevreden over de eerste tests met PCL die zeer gladde oppervlaktes opleverden na nabewerking met een oplosmiddeldamp gedurende vijf minuten. Deze gladde 3D-printjes werken goed als sjablonen voor botachtige weefsels. De stamcellen plakten goed aan de oppervlakte van de sjablonen, overleefden en legden een botstructuur neer over de hele steiger heen.

The post Goedkope open source SLS 3D-printer gebouwd in Texas appeared first on 3D print Magazine.

De investeringen zullen worden gebruikt om de ontwikkeling en ontplooiing van hun supergrote 3D-printoplossingen te versnellen. Massivit is de ontwikkelaar en fabrikant van grootformaat 3D-printers, die specifiek bestemd zijn voor de snelle productie van grote voorwerpen, en zijn met name gericht op de visuele communicatie markt. Ze maken onder andere display-objecten, merkuitingen, reclame-bouwsels, tentoonstellingen en themaparkonderdelen. Het bedrijf is opgericht door een groep ervaren ondernemers die besloot om zich specifiek richten op het grote-object-marktsegment.

Het Massivit 1800-systeem
En ze zijn opmerkelijk succesvol geweest. Hun hele benadering is gebaseerd op het MASSIVIT-systeem, een GDP (Gel Dispensing Printing) technologie, hoewel ze ook een aantal andere patenten hebben. De eerste machine is de Massivit 1800 3D-printer, die Dimengel-materiaal gebruikt om objecten te vormen. Recent toonden ze de capaciteit van de machine door het maken van een 2 meter lang 3D-geprint beeld van een haai.

Massivit zegt dat het een oplossing biedt die een explosie in de markt voor grote 3D-objecten kan doen ontbranden, en het bedrijf is van plan voort te bouwen op die technologie om nieuwe markten te bereiken die snelle productie nodig hebben.

The post Stratasys investeert in reuzen-3D-printerfabrikant Massivit appeared first on 3D print Magazine.

Het spel is verbonden met een digitaal platform, en telkens als een dier wordt toegevoegd aan de stapel, wordt het toegevoegd aan de oerwereld op het tablet. Nieuwe soorten kunnen worden gemaakt door twee beesten te kruisen, maar als de toren valt, krijg je te maken met een massa-uitsterving.

Het spel, dat een Indiecade Technology Award won in 2015, werd ontwikkeld met behulp van aangepaste sensing technologie die het design team gemaakt heeft met behulp van een Arduino prototyping platform. Maar volgens designer Tim Burrell-Saward was een van de belangrijkste instrumenten in de totstandkoming van de game een 3D-printer.

De ontwikkeling van het spel was een lang en complex proces, dat zijn vruchten af ​​lijkt te werpen nu de Kickstarter campagne zijn doel aan het halen is. De creatie van elk beest was een uitdaging; hun vormen moesten complex genoeg zijn, zodat ze niet al te makkelijk te stapelen waren, en ze moesten ook stevig zijn, omdat ze herhaaldelijk zouden gaan vallen vanaf grote hoogtes. Tot slot moesten ze aantrekkelijk zijn om naar te kijken zijn, wat Burrell-Saward mooi heeft bereikt met de kleurrijke, geometrische beesten.

“We denken dat we de heilige drie-eenheid van uiterlijk, stapelbaarheid en maakbaarheid bereikt hebben, maar dat is alleen gelukt door veel prototyping, en natuurlijk een vrij grote hoeveelheid filament “, voegt hij eraan toe.

Naarmate de oplages van het spel gaan toenemen, zal de maker over gaan schakelen naar gieten als productiemethode.

The post 3D-geprint gezelschapsspel met dieren en een iPad appeared first on 3D print Magazine.